بوده و دومى ( يعنى بصر ) در حضرت شعيب عليه السلام نبوده است و علاوه بر اين چه بسا ضبط جزئيات در خصومات بدون داشتن اين دو ممكن است مثل اينكه قاضى آنها را حفظ نموده يا شهود را بر آن گواه قرار دهد . سپس مىفرماين : غير از شرائطى كه ذكر شد چند شرط ديگر در قاضى معتبرست كه مرحوم مصنف در اينجا نامى از آنها نبرده و آنها عبارتند از : داشتن قوه حافظه و غلبه آن بر نسيان ، آنكه لالى و گنگى از او منتفى بوده ، حرّ و آزاد باشد . البته در شرط اخير ( آزاد بودن ) بين فقهاء اختلاف است . و اما اولى را نيز مىتوان در شرط كمال داخل كرد و به اين وسيله ملتزم شد كه مصنف آن را نيز در اينجا ذكر كرده و عقيده‌اش بر اعتبار آن است ولى شرط اخير را كه در اينجا ذكر نكرده ممكنست از اين جهت باشد كه در اينجا رأى وى بر عدم اعتبار آن مىباشد در حالى كه در كتاب دروس بطور قطع آن را معتبر و لازم دانسته . و اما شرط دوم ( انتفاء الخرس ) وجهى براى تركش به نظر نمىرسد . اگر گفته شود : مصنف ( ره ) آن را ترك نكرده بلكه در شرط كمال داخل نموده است . جواب اين است كه : بصر و كتابت را نيز مىتوانست در اين شرط داخل كند ولى معذلك آن را بطور تصريح ذكر فرمود و بسيار روشن و واضح است كه دخول و انتفاء خرس ، در شرط كمال از دخول